Krety europejskie (Talpa europaea) osiągają około 11 – 16 cm długości ciała i 2 – 4 cm ogona oraz 70 – 130 g masy ciała. Żyją około 2 – 3 lata, w wyjątkowych wypadkach 5 lat. Posiadają krępe, walcowate ciało, z trudną do zauważenia szyją oraz charakterystycznymi, masywnymi przednimi kończynami przypominającymi łopaty. Znajdują się one mniej więcej na wysokości głowy i skierowane są wnętrzem na zewnątrz. Służą zwierzętom do drążenia podziemnych tuneli i mają zredukowane kości przedramienia oraz szerokie i wyposażone w potężne pazury dłonie. Tylne łapy normalnie wykształcone, przypominające szczurze.

Na końcu ryjkowatego pyszczka znajduje się różowy nos kontrastujący z czarnym futrem. Małe i uwstecznione oczy ukryte są pod gęstym futrem. Nie wiadomo do końca czy krety są całkowicie ślepe, czy też odróżniają ciemność od jasności. Nie posiadają małżowin usznych, choć ich słuch jest bardzo wyostrzony. Uszy zamykane specjalnym fałdem skórnym, który chroni delikatne narządy przed zasypaniem, a także zasłonięte sierścią. Są one doskonale przystosowane do odbierania bodźców dotykowych – krótki ogon oraz ryjek pokryte są włosami czuciowymi. Podobne „czujniki” znajdują się na całym ciele drapieżnika, dzięki czemu doskonale orientuje się on w swoim labiryncie oraz wyczuwa obecność potencjalnej ofiary mimo panującej ciemności.

Futro kreta jest niezwykle aksamitne i gęste o barwie czarnej często z niebieskim połyskiem. Składa się z dwóch rodzajów włosa – puchowych oraz okrywowych. Na jednym milimetrze kwadratowym kreciej skóry znajduje się aż 200 włosów, rosnących prostopadle do góry, co ułatwia obracanie się w ciasnych tunelach. Kiedyś ssaki te były uważane za zwierzęta futerkowe, jednak ze względu na niewielkie rozmiary do uszycia jednego futra potrzeba było znacznej ilości zwierząt.

Raz do roku samice wydają na świat od dwóch do siedmiu bezwłosych młodych. Stają się one samodzielne po około miesiącu życia, ale pozostają z matką jeszcze kilka miesięcy, każdy w swojej komorze legowiskowej. Dojrzałość płciową uzyskują w następnym roku.

Ze względu na niezależność od słońca, krety mają dość niezwykły cykl dobowy. Składa się on z następujących po sobie okresach czterogodzinnej aktywności i trzygodzinnego odpoczynku. Sen jest bardzo głęboki, a dodatkowo zwierzęta głośno chrapią.
Miejsce przebywania tego tajemniczego ssaka można poznać przede wszystkim po charakterystycznych kopcach, zwanych kretowinami lub kretowiskami. Są to wyjścia z podziemnych korytarzy zwierzęcia, przez które wypchnięty został nadmiar ziemi. To właśnie przez te kopczyki krety są znienawidzone przez wszelkich posiadaczy trawników. Niszczenie roślin jest nieznaczne, gdyż wbrew obiegowej o pinii, nie podgryzają one korzeni roślin, mogą je jedynie czasem uszkodzić podczas kopania tuneli. Jednak większość szkód przypisywanych kretom wyrządzają karczowniki – gryzonie wielkości szczura, także kopiące podziemne tunele zakończone kopcami, przypominającymi krecie. Karczowniki preferują pokarm roślinny, natomiast krety należą do rzędu owadożernych. Żywią się więc rozmaitymi bezkręgowcami , pośród których znaleźć się mogą dżdżownice, pędraki i wije, a także mniejszymi kręgowcami. W skład ich diety wchodzą czasem żaby, małe węże lub myszy. Duża część tych zwierząt to potencjalne szkodniki upraw, tak więc zjadając je, krety pełnią pożyteczną rolę.

Podziemne królestwo kreta może osiągać długość nawet 170 m. Komora lęgowa umiejscowiona jest pod dużym kopcem o średnicy ok. 40 – 60 cm. Jest ona wyłożona trawą, liśćmi i mchem. Aby zabezpieczyć się przed zimą, zwierzę buduje często druga komorę umiejscowioną niżej. Chodniki, którymi przemieszcza się latem znajdują się mniej więcej 30 cm pod powierzchnią ziemi, natomiast te zimowe około 70 cm. Krety nie zapadają w sen zimowy, jednak dość dobrze przygotowują się do nadejścia tej nieprzyjaznej pory roku. Niedaleko komory mieszkalnej sporządzają spiżarnię, gdzie przechowują upolowane ofiary, głównie dżdżownice. Mają one umiejętnie uszkodzone zwoje nerwowe, tak że żyją, nie mogą natomiast uciec.

Krety występują praktycznie w całej Europie, z wyjątkiem terenów wysuniętych całkiem na północ oraz wysp – Irlandii i Islandii. W Polsce spotykany na terenie całego kraju z wyjątkiem terenów wysokogórskich. Nie lubi także terenów piaszczystych lub kamienistych, a także zbyt podmokłych.

W Polsce kret europejski jest gatunkiem częściowo chronionym. Nie podlega ochronie na terenach działek, ogrodów, lotnisk, boisk, oraz ziemnych części budowli hydrotechnicznych.