Dla procesu jego ewolucji, dla wykształcania się i utrzymania odpowiednich przystosowań do środowiska, umożliwiających przeżycie i rozwój szczególnie ważne są odpowiednio częste kontakty osobników tego samego gatunku. Podzielenie wielkiej populacji na małe osobno żyjące, nie mające możliwości spotkania się grupy, zmniejsza szanse ich przeżycia w zmieniającym się środowisku. Brak możliwości wymiany genów, która następuje w procesie rozmnażania, prowadzi do wymierania populacji i gatunków.

Niektóre gatunki, zwłaszcza większe zwierzęta drapieżne potrzebują do życia ogromnego rewiru łowieckiego, a im mniej w tym rewirze jest możliwej do odszukania i schwytania zdobyczy, tym jego obszar musi być większy. Dlatego w Polsce tak mało jest rysi (około 200), bo nie ma u nas na tyle dużych obszarów leśnych, by mogło utrzymać się więcej tych tajemniczych kotów. Jeden samiec rysia potrzebuje do 350 km2 lasu a samica do 150 km2.

Dzięki badaniom ptaków leśnych zauważono, że każda para lęgowa musi mieć do dyspozycji kawałek lasu o odpowiedniej powierzchni. W izolowanym fragmencie lasu o powierzchni mniejszej niż wymagana przez ten gatunek, para już się nie osiedli, bo nie jest w stanie znaleźć w nim dostatecznej ilości pokarmu dla młodych i wystarczającej liczby bezpiecznych kryjówek. To samo dotyczy także leśnych gatunków nietoperzy.

Żeby poprawić sytuację roślin i zwierząt "odciętych od świata" na takich małych "wyspach" właściwych im siedlisk, można łączyć te oddzielone od siebie szosami i polami "wyspy" lasów, bagien i innych siedlisk korytarzami ekologicznymi.

Korytarz ekologiczny to ciąg miejsc zajętych przez siedliska mniej zmienione przez ludzką gospodarkę, wystarczająco zasobne w różnorodne gatunki, które zapewniają warunki do bezpiecznego rozprzestrzeniania się osobników. Mimo istnienia wielu "przerw" w zasięgu gatunków, korytarz czyni te „przerwy” możliwymi do pokonania przez liczne osobniki. A to pozwala na kontakt między różnymi populacjami, umożliwia w miarę bezpieczna wędrówkę zwierzętom, a roślinom daje możliwość rozsiewania się i przenoszenia pyłku na sąsiednie tereny zajęte przez ten sam gatunek.

Ważnym aspektem korytarzy ekologicznych jest zapewnienie zwierzętom możliwości odbywania wędrówek. Regularne i dalekie wędrówki odbywają liczne ptaki, wiele ryb, nietoperzy i niektóre owady. Duże ssaki również wędrują na duże odległości, poszukując miejsc obfitujących w pokarm i nadających się do zasiedlenia – do najaktywniejszych i najwytrwalszych wędrowców w tej grupie należy wilk.

Korytarze wędrówkowe dużych ssaków ciągną się ze wschodu na zachód, w dużej części wzdłuż dolin rzecznych i większych kompleksów leśnych. By zwierzęta mogły nimi wędrować potrzebna jest jak największa ciągłość odpowiednio zasobnych w pokarm lasów wzdłuż od wieków używanych tras migracji. Bardzo ważne jest też by nie przegradzać ich niebezpiecznymi i często niemożliwymi do przekroczenia barierami w postaci szerokich i ruchliwych dróg. Pod takimi szosami i autostradami w odpowiednio wyznaczonych miejscach powinny być skonstruowane przejścia, którymi bez obaw mogłyby przechodzić także duże zwierzęta.

Aby ochronić szlaki wędrówek ptaków należy utrzymać pasmo lasów wzdłuż wybrzeża Bałtyku, lasy i pasy krzewiastych zarośli oraz naturalne brzegi wód w dolinach dużych rzek, a na terenie całego kraju wszelkie zbiorniki wodne zwłaszcza te, które mają płaskie, muliste brzegi.